- Details
- Category: Κεντρικά Νέα
Την Πέμπτη 31/10 πραγματοποιήθηκε η δίκη για την εισβολή και εκκένωση της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά στις 9/1/13. Η εκκένωση είχε πραγματοποιηθεί εν μέσω του πρώτου κύκλου καταστολής των καταλήψεων πέρυσι το χειμώνα, που ξεκίνησε με την εκκένωση της Βίλας Αμαλίας, την εισβολή στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ και της κατάσχεσης των μηχανημάτων εκπομπής του ραδιοσταθμού Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης-98Fm, την εκκένωση της Σκαραμαγκά και την εισβολή στη Λέλας Καραγιάννη. Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής επιχείρησης συνελήφθησαν εφτά σύντροφοι και συντρόφισσες, οι οποίοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην κατάληψη και τους αποδόθηκαν οι κατηγορίες της διατάραξης οικιακής ειρήνης, της οπλοκατοχής, της παράβασης του νόμου περί βεγγαλικών καθώς και της ψευδούς ανωμοτί κατάθεσης (απείθεια) για την άρνησή τους να δώσουν αποτυπώματα και φωτογραφίες στην αστυνομία.
Η συγκεκριμένη δίκη είχε έντονη πολιτική σημασία μιας και ακολούθησε χρονικά το δεύτερο κύμα κρατικής καταστολής των καταλήψεων, που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι σε διάφορες πόλεις στον ελλαδικό χώρο (Αθήνα, Πάτρα, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, Ηγουμενίτσα) καθώς επίσης αποτέλεσε το πρώτο δικαστήριο, αναφορικά με τις εισβολές και εκκενώσεις κατειλημμένων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, που αποτέλεσαν σημαντικό σημείο στην κρατική ατζέντα της τάξης και της ασφάλειας. Το συγκεκριμένο δικαστήριο δεν μπορούσε να μην αποτελέσει ένα πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στον αγωνιζόμενο κόσμο της ελευθερίας και τις κρατικές και δικαστικές αρχές. Στο κάλεσμα της κατάληψης για συγκέντρωση στα δικαστήρια της Ευελπίδων ανταποκρίθηκαν περίπου 100 αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες.
Η δίκη ξεκίνησε με την κατάθεση του ανεκδιήγητου πρώην προέδρου του ΝΑΤ Χρ. Φωτίου (που είχε απουσιάσει στις προηγούμενες δίκες), ο οποίος αφού αναφέρθηκε στην ιδιοκτησιακή σχέση του ΝΑΤ με το κτίριο της Πατησίων και Σκαραμαγκά και το γεγονός ότι το ΝΑΤ είχε αφήσει το κτίριο στην εγκατάλειψη για 10 χρόνια, ουσιαστικά «παραδέχτηκε» ότι οι πρωτοβουλίες, που πήρε για να ζητήσει την εκκένωση της κατάληψης, δεν είχαν κανένα άλλο στόχο από το να εξυπηρετήσουν τα κατασταλτικά σχέδια της κυβέρνησης για εκκένωση των καταλήψεων. Προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως συναινετικό λέγοντας ότι είχε απευθυνθεί μέσω επιστολής στους καταληψίες για να μην χρησιμοποιηθεί βία, τη στιγμή, που απεργαζόταν τα κατασταλτικά σχέδια σε συνεργασία με το υπουργείο δημόσιας τάξης και το δήμαρχο Καμίνη (με την υποτιθέμενη πρόταση του δήμου προς ΝΑΤ για παραχώρηση και αξιοποίηση του κτιρίου). Όλα τα προσχήματα περί αξιοποίησης του κτιρίου και οικονομικής ενίσχυσης του ταμείου ακούστηκαν τουλάχιστον φαιδρά. Η γελοιότητα του έφθασε στο σημείο να δεχθεί τη σκληρή αλήθεια ότι αντίθετα με αυτόν, οι καταληψίες φρόντισαν το κτίριο, που κινδύνευε με κατάρρευση. Παραδέχτηκε ότι από την εκκένωση και μετά το κτίριο παραμένει σφραγισμένο και ερειπωμένο. Η συγκεκριμένη κατάθεση ήρθε να επιβεβαιώσει τη θέση της κατάληψης, ότι οι κινήσεις του κρατικοδίαιτου υπάλληλου Φωτίου εκείνη τη χρονική περίοδο δεν ήταν τίποτα παραπάνω από εκδούλευση προς τον υπουργό δημόσιας τάξης Δένδια, τίποτα παραπάνω από το προσωπικό του αντάλλαγμα σε σχέση με τις θέσεις, που έχει λάβει κατά καιρούς στον κρατικό μηχανισμό, τίποτα παραπάνω από την προσωπική του συμβολή στα κατασταλτικά σχέδια απονέκρωσης των κοινωνικών αντιστάσεων. Τον Φωτίου ακολούθησαν ως μάρτυρες κατηγορίας δύο μπάτσοι –ένας του Α.Τ. Ομόνοιας και ένας της κρατικής ασφάλειας-, οι οποίοι περιέγραψαν την τεράστια αστυνομική επιχείρηση, την προσαγωγή των συντρόφων και την πολύωρη κράτησή τους χωρίς να τους απαγγέλλονται κατηγορίες ή να τους ανακοινώνεται η σύλληψη τους -κάτι, που έγινε τελικά στις 6 τα ξημερώματα-.
Στη συνέχεια ακολούθησαν οι μάρτυρες υπεράσπισης (ένας σύντροφος και μια συντρόφισσα από την κατάληψη, ένας σύντροφος από τη συνέλευση της πλατείας Βικτωρίας, μια γειτόνισσα εργαζόμενη κοντά στην κατάληψη καθώς και ένας εργαζόμενος ασφαλισμένος στο ΝΑΤ). Από τις καταθέσεις των συντρόφων της κατάληψης αναδείχθηκε ο αυτοργανωμένος, αδιαμεσολάβητος, αντιιεραρχικός, αντιθεσμικός χαρακτήρας του εγχειρήματος της κατάληψης, η διασύνδεσή του με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς ακηδεμόνευτους αγώνες, καθώς και οι σχέσεις αλληλεγγύης, που είχαν αναπτυχθεί με τη γειτονιά. Παρουσιάστηκαν τα πολύ σημαντικά γεγονότα, που είχαν προηγηθεί της εισβολής –με την ανακατάληψη της Βίλας Αμαλίας τα ξημερώματα της ίδιας μέρας, την εισβολή της αστυνομίας και τη σύλληψη 92 συντρόφων-ισσών, την κατάληψη στα κεντρικά γραφεία του –τότε- συγκυβερνώντος κόμματος της ΔΗΜΑΡ και την προσαγωγή δεκάδων αλληλέγγυων, καθώς και τις αυθόρμητες πορείες και συγκεντρώσεις στο υπουργείο οικονομικών, στο Μοναστηράκι και στο Δημαρχείο Αθηνών- και αποτέλεσαν την αιτία να δρομολογηθεί άμεσα η προσχεδιασμένη κρατική επίθεση στην κατάληψη Σκαραμαγκά ως μέσο ανάσχεσης μιας διαρκούς αυξανόμενης κοινωνικής δυναμικής αλληλεγγύης στις καταλήψεις, που κορυφώθηκε το Σάββατο 12/1 με τη διαδήλωση 10.000 αγωνιζόμενων ανθρώπων. Επίσης παρουσιάστηκαν τα εγχειρήματα, που στεγάζονταν εντός της κατάληψης όπως τα εργαστήρια, οι υποδομές, η στεγαστική κολλεκτίβα, οι συνελεύσεις και οι ανοιχτές εκδηλώσεις. Οι κατηγορίες για τα όπλα κατέρρευσαν μιας και τα υποτιθέμενα μαχαίρια-όπλα δεν αποτελούσαν τίποτα άλλο από τον τυπικό «εξοπλισμό» μιας κουζίνας (στην περίπτωσή μας αναγκαίος και για τις συλλογικές κουζίνες που γινόντουσαν σε εβδομαδιαία βάση), ενώ η κροτίδα ήταν «εύρημα», που είχαν αφήσει πίσω τους οι μπάτσοι της ομάδας Δέλτα μετά από μια από τις επιθέσεις, που είχαν πραγματοποιήσει προς το κτίριο και είχαν καταγγελθεί δημόσια από την κατάληψη. Ο πρώτος σύντροφος από τη κατάληψη περιέγραψε και τη δική του εμπειρία από τη συγκεκριμένη μέρα, που περιλάμβανε την απαγωγή του από τους μπάτσους έξω από την κατάληψη και τη μεταφορά του στη ΓΑΔΑ, όπου παρέμεινε για πάνω από 12 ώρες πριν αφεθεί. Ο σύντροφος από την συνέλευση πλ. Βικτωρίας και η εργαζόμενη γειτόνισσα, ανέδειξαν τον ανοιχτό χαρακτήρα της κατάληψης, την οποία είχαν επισκεφτεί πολλές φορές για να συμμετάσχουν σε διάφορες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν (από πολιτικές εκδηλώσεις και προβολές, μέχρι συλλογικές κουζίνες και εργαστήρια σώματος) καθώς επίσης και τις σχέσεις, που είχαν αναπτυχθεί με μεγάλο κομμάτι της ευρύτερης γειτονιάς. Ο ασφαλισμένος στο ΝΑΤ απάντησε στο «ενδιαφέρον» του Φωτίου για την κατάσταση του ταμείου και την προσπάθειά του προέδρου να χειραγωγήσει το ΔΣ του ταμείου προς όφελος της καταστολής, παρουσίασε τις ευθύνες του κράτους και των εφοπλιστών για τη λεηλασία του ταμείου και δήλωσε ότι κανένας εργαζόμενος και ασφαλισμένος του ΝΑΤ δεν πληττόταν από την κατάληψη της Σκαραμαγκά.
Στη συνέχεια ακολούθησαν οι «απολογίες» των συντροφισσών –μιας και ο ένας σύντροφος είναι ανήλικος και δικάζεται ξεχωριστά ενώ ο άλλος απουσίαζε και εκπροσωπούνταν από δικηγόρο-. Οι τρεις συντρόφισσες, που συμμετείχαν στη Σκαραμαγκά υπερασπίστηκαν την παρουσία τους στην κατάληψη και τις δραστηριότητές της, ανέδειξαν τα χαρακτηριστικά της κατάληψης, υπερασπίστηκαν τη συμμετοχή τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα και πήραν θέση απέναντι στον πολιτισμό της εξουσίας και της εκμετάλλευσης, στο κράτος και τον καπιταλισμό, προωθώντας τον αγώνα για μια κοινωνία ελευθερίας και αλληλεγγύης χωρίς εξουσία πάνω στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του προεδρείου να διακόψει το λόγο των συντροφισσών, παρακάμπτοντας την «ιερότητα» της απολογίας ακόμα και για τον αστικό δικαστικό πολιτισμό, αυτές απάντησαν κρατώντας την ψύχραιμη και αδιάλλακτη στάση που χαρακτηρίζει τους εξεγερμένους. Οι άλλες δύο συντρόφισσες δήλωσαν ότι βρέθηκαν στο κτίριο επειδή είχε ανοιχτό χαρακτήρα και μπορούσαν να συμμετάσχουν στις δραστηριότητες, που πραγματοποιούνταν. Όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες.
Η συγκεκριμένη δίκη και η συγκέντρωση έξω από την αίθουσα υπήρξε ένα πολύ σημαντικό στιγμιότυπο του αγώνα για αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα καθώς και στον ευρύτερο κοινωνικό και ταξικό αγώνα. Η απόφαση επίσης ήταν αρκετά σημαντική μιας και κατέρρευσαν, ακόμα και δικαστικά, οι κατηγορίες της διατάραξης και της απείθειας. Το δικαστήριο αναγκάστηκε να αναγνωρίσει ότι το κτίριο είχε εγκαταλειφθεί από το ΝΑΤ και καμία υπηρεσία δεν στεγαζόταν εκεί για πάνω από 10 χρόνια με αποτέλεσμα να μη στοιχειοθετείται το αδίκημα της διατάραξης οικιακής ειρήνης. Επίσης το γεγονός ότι το έπεσαν και οι κατηγορίες για τα υπόλοιπα αδικήματα, οδήγησε στο να υπάρξει απαλλαγή και από την κατηγορία της απείθειας.
Όσες εισβολές και εκκενώσεις και αν πραγματοποιήσει το κράτος, οι καταλήψεις θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση και ελευθερία. Απέναντι στην κοινωνική και ταξική λεηλασία, την κοινωνική απονέκρωση και τον εκφασισμό, που υπόσχεται και προωθεί η κυριαρχία, βρίσκονται και θα συνεχίσουν να βρίσκονται τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Στις καταλήψεις εξυφαίνονται τα «σχέδιά» μας για την κοινωνική ανατροπή και σκιαγραφούνται τα όνειρά μας για ένα κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης. Και όπως δήλωσε μια από τις κατηγορούμενες συντρόφισσες της κατάληψης στην «απολογία» της: «Μπάτσοι, δικαστές, ανθρωποφύλακες, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικοί και ρατσιστές: μακριά από τις καταλήψεις μας!»
η συνέλευση της κατάληψης Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά
[Αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά]
- Details
- Category: Κεντρικά Νέα
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
Η παγκόσμια κλίμακα της «ελέω κρίσης» κρατικής-καπιταλιστικής επέλασης, με όλες τις κατά τόπους ιδιαίτερες αποχρώσεις της, αναδεικνύει μία δομική ομοιογένεια της συστημικής διαχείρισης σε ό,τι αφορά τον στρατιωτικό τομέα. Εν μέσω των ενδοσυστημικών διεργασιών και πολιτικών, οικονομικών και θεσμικών συγκρούσεων, που αποσκοπούν στην καθεστωτική σταθερότητα, οι χειραφετητικές κοινωνικές-ταξικές αντιστάσεις που εναντιώνονται στο σύνολο ή σε διάφορες πτυχές της βαρβαρότητας, είναι ξεκάθαρο ότι θα βρεθούν στο στόχαστρο της μιλιταριστικής βίας προκειμένου να διατηρηθεί η ευνομία της εκμετάλλευσης και της υποταγής. Στο πλαίσιο αυτό, η στρατιωτική μηχανή δεν αποτελεί απλά έναν ακόμη αρωγό των εκάστοτε καθεστώτων, αλλά τον πιο βίαιο εγγυητή της.
Σε κάθε ματωμένη γωνιά του πλανήτη, εκεί που η ενδοσυστημική ρύθμιση αποτυγχάνει ή εκεί όπου οι αντιστάσεις ταράσσουν είτε τα θεμέλια είτε κάποια νευραλγικά σημεία του εξουσιαστικού πλέγματος, μία στρατιωτική μπότα ή ένα στρατιωτικό δόγμα θα έχει λάβει τα ηνία. Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα της Αιγύπτου, το συνεχιζόμενο αίμα στα εδάφη της Συρίας, τα στρατιωτικά κατασταλτικά δόγματα ενάντια στους εξεγερμένους της Τουρκίας, οι στρατιωτικοί νόμοι που ενεργοποιούνται σε διάφορες περιστάσεις στις ανεπτυγμένες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης, η μόνιμη στρατιωτική κατοχή της Παλαιστίνης είναι μερικές μόνο καταχωρήσεις στη μακριά λίστα της τρέχουσας μιλιταριστικής ισχύος απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη.
Στην ελληνική επικράτεια, όσο βαθαίνει η κρίση άλλο τόσο ξεκαθαρίζεται ο ρόλος του ελληνικού στρατού, ως γνήσιου προστάτη του «έθνους» και των αφεντικών. Αποτελεί μία μήτρα εθνικισμού, ρατσισμού, πατριαρχίας, που πρεσβεύει την πλήρη υποταγή στις εγχώριες και διεθνείς κρατικές-καπιταλιστικές επιταγές, οι οποίες εξαθλιώνουν τους «από κάτω» και ενεργοποιεί ήδη όλες της τις λειτουργίες (ιδεολογικά, επιχειρησιακά, επικοινωνιακά και θεσμικά) για τη διαφύλαξη του συστήματος. Ο στρατός, επιτελεί μια σημαντική συστημική λειτουργία μέσα σε ένα καθολικά διαπιστωμένο εύθραυστο κλίμα. Αποτελεί το μεγαλύτερο χωνευτήρι κάθε είδους φασιστικών ιδεολογημάτων) και τον βασικό παραγωγό του πολιτισμού των ταγμάτων εφόδου. Είναι ο μοναδικός κρατικός μηχανισμός που προστατεύεται διακαώς από τα πυρά του τρέχοντος «καθεστωτικού αντιναζισμού».
Η αντιμιλιταριστική πρόταση της ολικής άρνησης στράτευσης μακριά από πασιφιστικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές σχηματοποιήσεις, διαμορφώνει με κοινωνικά ανοικτούς και πολιτικά ριζοσπαστικούς όρους την εναντίωση όχι μόνο στον χακί εκβιασμό αλλά και στο πλέγμα των εξουσιών στον οποίο αυτός συναρθρώνεται. Ως εκ τούτου, μέσα στην παρούσα συγκυρία η πολιτική σημασία που προβάλλεται πάνω στις στρατιωτικές διώξεις των ολικών αρνητών στράτευσης είναι έκδηλα φορτισμένη λόγω της επίτασης της στρατοκρατικής επικυριαρχίας.
Το τελευταίο διάστημα, οι στρατοκράτες έχουν στήσει μία φάμπρικα διώξεων ποινικών, με στρατοδικεία και ενεργοποίηση αυτόφωρων διαδικασιών και οικονομικών, με υπέρογκα πρόστιμα 6.000 ευρώ, σε ολικούς αρνητές στράτευσης και ανυπότακτους. Μέσα σε αυτήν την στρατιωτική κατασταλτική γραμμή παραγωγής, κατά την οποία οι διωκτικές αρχές, με εμφανείς εκδικητικές διαθέσεις, στρέφονται ευρέως κατά του κόσμου του αγώνα, ο αναρχικός Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης, γνωστός για τη γενικότερη εναντίωσή του στο σύστημα και τους μηχανισμούς του, διώκεται σε δεύτερο βαθμό στο στρατοδικείο του Ρουφ, στις 5 Νοεμβρίου. Έχει καταδικαστεί πρωτόδικα ερήμην στο μέγιστο της ποινής, σε 2 χρόνια φυλάκισης, για την άρνησή του να καταταγεί στον ελληνικό στρατό, δηλώνοντας τόσο δημόσια όσο και έμπρακτα ότι στον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο θα βρίσκεται στην πλευρά των καταπιεσμένων και όχι των κυρίαρχων.
Παρά τις προσπάθειες των διωκτικών μηχανισμών να ποινικοποιήσουν με κάθε μέσο την πολιτική άρνηση, παρά την ποινικοποίηση κάθε εναντιωματικής κίνησης, λόγου και πράξης που στρέφεται ενάντια στις δομές και του μηχανισμούς του κράτους, ο αγώνας ενάντια στον μιλιταρισμό, το κράτος και τον καπιταλισμό, παραμένει μια διαρκής κοινωνική ανάγκη. Ιδιαίτερα μάλιστα στην εποχή μας, όπου ελλείψει άλλων κοινωνικών συναινέσεων ο μιλιταρισμός προωθείται συστημικά ως ο σημαντικότερος παράγοντας διασφάλισης των συμφερόντων και των επιλογών των «από πάνω», είναι αναγκαίο να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε πτυχή του μιλιταρισμού. Από τον αγώνα ενάντια στον πολιτισμό των ταγμάτων έως την αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης, από την άρνηση του στρατού και κάθε στρατιωτικού μηχανισμού έως την άρνηση της στρατιωτικοποίησης της καθημερινής μας ζωής.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΡΟΥΦ (Π.Ράλλη 1 & Πειραιώς),
Τρίτη 5 Νοεμβρίου, 9 π.μ.
* Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε τo κείμενο καλέσματος της Πρωτοβουλίας σε pdf.
[Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης]
- Details
- Category: Κεντρικά Νέα
Από νωρίς τα ξημερώματα σήμερα 29 Αυγούστου, η κουστωδία των "απελευθερωτών" του αστυνομικού στρατού, εισέβαλε στα κατειλημμένα κτίρια του πρώην νοσοκομείου "Χατζηκώστα" στα Γιάννινα όπου λειτουργούσαν κοινωνικοί και πολιτικοί χώροι όπως η κατάληψη Αντιβίωση και προσωρινοί χώροι στέγασης μεταναστών. Οι "απελευθερωτές" έχουν κηρύξει εδώ και περίπου 8 μήνες έναν πόλεμο προς κάθε πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα το οποίο θεωρούν επικίνδυνο προς την πολιτική τους ηγεμονία. Ο πολιτικός αυτός ηγεμονισμός που επιχειρείται να επιβληθεί, με χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού και φασισμού, δεν αφορά μονάχα την εγγενή αντιπαλότητα μεταξύ των αντικρατικών-αντιεξουσιαστικών εγχειρημάτων με τα κόμματα, τις κυβερνήσεις, τα κράτη, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Αφορά όλες εκείνες τις κοινωνικές αντιστάσεις που στην εποχή που διανύουμε αποτελούν απειλή προς τα "προγράμματα" των ηγεμόνων. Η εισβολή και το σφράγισμα των καταλήψεων είναι όπως οι επιστρατεύσεις των απεργών, ο χημικός πόλεμος προς τους διαδηλωτές, η αστυνομική κατοχή στα χωριά της Χαλκιδικής, το ξύλο των ΜΑΤ προς τους απλήρωτους κτηνοτρόφους στις εγκαταστάσεις της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, τα νέα και παλαιά στρατόπεδα συγκέντρωσης των απόκληρων αυτού του κόσμου, τα κοντά και μακριά χέρια των κρατικών μηχανισμών που ωθούν την κοινωνία στον αργό και "δημιουργικό" (για τις τράπεζες και τον καπιταλισμό) θάνατο. Είναι η εποχή που οι από πάνω θέλουν σιγή νεκροταφείου για να ολοκληρώσουν την οργανωμένη τους ληστεία προς την κοινωνία. Και για αυτό τον σκοπό χρειάζονται μπόλικοι "απελευθερωτές" σαν τον Δένδια, τον Άδωνι, τον Βορίδη, τον Καμίνη και μπόλικη προπαγάνδα.
Όμως όσο κι αν θέλουν οι νέοι ηγεμόνες (και διάδοχοι του Γκέμπελς) να παρουσιάζουν τις δικές τους αλήθειες περί των αυτοοργανωμένων χώρων και των αντιεξουσιαστικών/αναρχικών πολιτικών εγχειρημάτων, οι κατειλημμένοι κοινωνικοί χώροι δεν είναι και ούτε υπήρξαν ποτέ άβατα για την κοινωνία ούτε χώροι που λειτουργούσαν ενάντια σε αυτήν αλλά το αντίθετο. Πρόκειται για χώρους και σχήματα που διαμορφώθηκαν με ανοιχτές, ισότιμες και αντιιεραρχικές διαδικασίες και εξελίχθηκαν για να εξυπηρετήσουν κοινωνικές ανάγκες και λειτουργίες, κοινωνικούς αγώνες και αντιστάσεις απέναντι σε όσους από θέση εξουσίας (και ισχύος) εχθρεύονται, υποτάσσουν και καταληστεύουν την κοινωνία. Ας γνωρίζουν λοιπόν καλά οι "απελευθερωτές" ότι οι εποχές των τανκς και των εξοριών έχουν παρέλθει, έχοντας μάλιστα χαράξει για τα καλά στη μνήμη των από κάτω τρόπους συλλογικού και κοινωνικού αγώνα στις άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε καθόλου δημοκρατικές χούντες. Οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση και οι κοινωνικές αντιστάσεις με την ιστορικότητά τους και τις παρακαταθήκες τους στο χθες και το σήμερα, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τους "απελευθερωτές" της εξουσίας κι ως τέτοιους οφείλουν να τους αντιμετωπίσουν.
Ούτε βήμα πίσω
Αλληλεγγύη στις καταλήψεις
Αλληλεγγύη στην κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννινα
Εξέγερση, Ισότητα, Ελευθερία
- Details
- Category: Κεντρικά Νέα
Eξέγερση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα
Λίγο μετά τις 9 το βράδυ του Σαββάτου σημειώθηκε εξέγερση των μεταναστών.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας για το περιστατικό, την ώρα του φαγητού «ομάδες ατόμων (από τους 1.620 συνολικά αλλοδαπούς) επιτέθηκαν απρόκλητα στους αστυνομικούς φρουρούς, με ρίψη πετρών, μπουκαλιών νερού τα οποία είχαν γεμίσει με χαλίκια, κ.λπ. αντικειμένων, ενώ παράλληλα έβαλαν φωτιές σε σακούλες απορριμμάτων, στρώματα κρεβατιών και οικίσκους”.
“Για την αποκατάσταση της τάξης” συνεχίζει η ανακοίνωση “πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με τη συνδρομή ενισχυτικών δυνάμεων της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής και η κατάσταση ομαλοποιήθηκε την 01.00 ώρα περίπου, σήμερα τα ξημερώματα”.
Επιτέθηκαν λοιπόν απρόκλητα οι μετανάστες λοιπόν… και η Γη είναι επίπεδη. Η ανακοίνωση της αστυνομίας προσφέρει κι άλλα χαμόγελα: «Από τα επεισόδια, τραυματίστηκαν 10 αστυνομικοί από πέτρες και άλλα αντικείμενα ενώ… δεν δηλώθηκαν τραυματισμοί αλλοδαπών (!!!)”.
Η πιο χονδροειδής γκεμπελική προπαγάνδα κάνει τις ασκήσεις της για μια ακόμη φορά προκειμένου να γενικευθεί το ρατσιστικό μίσος στην κοινωνική συνείδηση αλλά και να τονιστεί η… ανεκτικότητα και η μεγαλοσύνη των αστυνομικών δυνάμεων!
Τί συνέβη όμως; Σύμφωνα με τον δήμαρχο Αχαρνών, Σωτήρη Ντούρο, την προηγούμενη Τετάρτη, σε συνάντηση που είχε με στελέχη του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, τον ενημέρωσαν ότι κρατούνται περισσότερα από 1.600 άτομα και ότι θα παραταθεί η κράτησή τους στην Αμυγδαλέζα.
Στη συνέχεια τόνισε: “Είναι απάνθρωπες οι συνθήκες κράτησης. Είναι σε σιδερένια κλουβιά. Φοβόμαστε το χειμώνα μην πέσει η θερμοκρασία κάτω από τους 12 βαθμούς και ξεπαγιάσουν και το καλοκαίρι να μην ξεπεράσει τους 30,γιατί γίνεται πύρινη κόλαση».
Η «απρόκλητη» αυτή λοιπόν εξέγερση αρχίζει να… εξηγείται μια και, αφενός, ανακοινώθηκε χθες στους μετανάστες ότι παρατείνεται ο χρόνος κράτησης από ένα χρόνο σε 18 μήνες…. αφετέρου τους είχαν κόψει το ρεύμα, λόγω εργασιών, με αποτέλεσμα να μην λειτουργούν τα κλιματιστικά.
θα ισχυριστεί ο ρατσιστικός εσμός ότι δεν ενδιαφέρεται για την υποχρέωση που έχουν οι «λαθρομετανάστες» απέναντι στην ζωή και την αξιοπρέπειά τους να εξεγερθούν σε τέτοιες συνθήκες ενώ θα έπρεπε να μείνουν στις χώρες τους… Τότε όμως ο ρατσιστικός εσμός πρέπει να εξηγήσει στοιχειωδώς πειστικά τί δουλειά έχει ο ελληνικός «λαθροστρατός» στις χώρες των ανθρώπων αυτών… μαζί με τους δολοφονικούς «λαθροστρατούς» των «μεγάλων δυνάμεων».
Έως τότε, καλή δύναμη στους μετανάστες!
[Αναδημοσίευση από το site της κατάληψης Σινιάλο]
- Details
- Category: Κεντρικά Νέα
Περισσότεροι/ες από 500 αλληλέγγυοι/ες βρέθηκαν έξω από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας την Παρασκευή 5 Ιούλη 2013 όπου και κρατείται ο απεργός πείνας Κ. Σακκάς. Οι αλληλέγγυοι έφθασαν έξω από το νοσοκομείο με μηχανοκίνητη πορεία που ξεκίνησε από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών και διέσχισε γειτονιές του κέντρου και των δυτικών συνοικιών. Ο όγκος της μηχανοκίνητης πορείας προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους περισσότερους που έτυχε να διασταυρωθούν με την πορεία κατά τη διάρκειά της.
Η κατάληξη της πορείας στο παρκάκι έξω από το νοσοκομείο συνοδεύτηκε με έντονα και παρατεταμένα συνθήματα αλληλεγγύης, τα οποία εντάθηκαν όσες φορές ο Κ. Σακκάς -με τις όποιες δυνάμεις του- κατάφερνε να ακουστεί από το παράθυρο του σιδερόφραχτου δωματίου όπου κρατείται απευθυνόμενος προς τους αλληλέγγυους. Λίγη ώρα αργότερα οι συγκεντρωμένοι αποχώρησαν και πάλι με μηχανοκίνητη πορεία και κατέληξαν στην πλατεία Εξαρχείων.
,